Αυστηρό στρατιωτικό κτίριο, με εμφανή λιθοδομή. Αποτελείται από ισόγειο με μεσοπάτωμα και δύο ορόφους. Ο αρχικός πυρήνας του κτιρίου χρονολογείται στην περίοδο της Β’ Ενετοκρατίας. Επί Καποδίστρια (1829) επισκευάστηκε από τον Συνταγματάρχη Έϋδεκ, προκειμένου να στεγάσει το “Κεντρικόν Πολεμικόν Μουσείον” (μετέπειτα Σχολή Ευελπίδων), οπότε και απέκτησε τη σημερινή του μορφή. Περί τα μέσα του αιώνα, όταν η Σχολή των Ευελπίδων είχε πια μεταφερθεί στην Αθήνα, το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία. Στη φάση αυτή πρέπει να οφείλεται η εσωτερική του διαρρύθμιση ως διπλοκατοικία, και πιθανότατα τότε να προστέθηκαν και οι εξώστες. Το κτίριο έχει ξύλινο γείσο στέγης με φατνώματα και φαρδιά διακοσμημένη ταινία από κάτω, ξύλινους εξώστες με μεταλλικά φουρούσια (οι εξώστες είναι ασύμμετρα τοποθετημένοι στις όψεις του κτιρίου), και πυκνά ανοίγματα με ανακουφιστικά τόξα και γερμανικού τύπου κουφώματα. Σήμερα στεγάζει το Πολεμικό Μουσείο.