ΚΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ: Η πρώτη τείχιση της Ακροναυπλίας με πολυγωνικά τείχη ανάγεται στο τέλους του 4ου αιώνα π.Χ. Τα τείχη αποτελούνται από μεγάλα στοιχεία από λαξευμένες πέτρες, οι οποίες προέρχονται από τον ίδιο το βράχο της Ακροναυπλίας και στις οποίες εφαρμόστηκε η συνηθισμένη τεχνική των οχυρώσεων πολυγωνικής τοιχοποιίας της ελληνιστικής περιόδου. Στο φρούριο υπήρχαν δύο πύλες εισόδου, μία βοηθητική δυτικά και μία κύρια στο μέσον περίπου της ανατολικής πλευράς, η οποία και προστατευόταν εκατέρωθεν από ημικυκλικούς πύργους. Η πόλη επανοχυρώθηκει κατά τη ρωμαϊκή εποχή και συμπληρώθηκαν τμήματα των τειχών της. Η κύρια πύλη του φρουρίου μεταφέρθηκε νοτιώτερα και προστέθηκε ένας ακόμη πύργος.

ΚΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΦΡΑΓΚΩΝ: Με την εγκατάσταση των Φράγκων στα 1210 χωρίζεται η Ακροναυπλία με ενδιάμεσο τείχος σε δύο κάστρα, το Ρωμέικο στα δυτικά και το Φράγκικο στα ανατολικά. Μία πύλη, η οποία ελεγχόταν από έναν πύργο στη βόρεια πλευρά της, εξασφάλιζε την επικοινωνία ανάμεσα στα δύο κάστρα. Στα 1479 η πύλη της ειρήνης μεταφέρεται νοτιώτερα, όπου και κατασκευάζεται σύμφωνα με τις οχυρωματικές απαιτήσεις της εποχής. Η τραβέρσα Gabello προστίθεται στο κάστρο των Φράγκων, στο μέσον περίπου του κάστρου, την περίοδο της Α’ Ενετοκρατίας. Πρόκειται για ένα συγκρότημα από δύο επιμήκη οχυρωμένα αναχώματα.

ΚΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΤΟΡΩΝ: Την περίοδο της Α’ Ενετοκρατίας στις οχυρώσεις προστέθηκε ένα τρίτο φρούριο, το κάστρο των Τόρων, στην ανατολική πλευρά των υφιστάμενων οχυρώσεων της Ακροναυπλίας. Η επικοινωνία με την κάτω πόλη εξασφαλιζόταν μέσω μιας πύλης, η οποία στεγάζεται με κυκλικό πύργο, στη βορειοανατολική γωνία των οχυρώσεων. Μία δεύτερη πύλη στη νότια πλευρά του φρουρίου εξασφάλιζε την ασφαλή τροφοδοσία του από την ακτή. Και αυτή η πύλη προστατευόταν από έναν κολουροκωνικής κατόψεως πύργο (Torrione Toron) ο οποίος θεωρείται ως ένα εξαιρετικό έργο της ύστατης Αναγέννησης. Κατά την Β’ Ενετοκρατία στη βάση του κάστρου των Τόρων κατασκευάζεται προμαχώνας (Grimani ή San Antonio).

ΑΚΡΟΝΑΥΠΛΙΑ: Την περίοδο 1970-1974 κατεδαφίστηκαν οι στρατώνες στην Ακροναυπλία και το 1973 άρχισε η κατασκευή των δύο ξενοδοχείων “ΞΕΝΙΑ” του Ε.Ο.Τ.

ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΠΟΛΗΣ: Την εποχή της Α’ Ενετοκρατίας αποφασίζεται η επέκταση της πόλης έξω από τα φρούρια, λόγω της μεγάλης συγκέντρωσης του πληθυσμού. Με θεμελιώσεις σε πασσάλους έγινε δυνατή η επίχωση της περιοχής και κατασκευάστηκαν τείχη περιμετρικά της πόλης. Με αυτόν τον τρόπο το Ναύπλιο μετατράπηκε σε μία οχυρωμένη χερσόνησο, η οποία αποκόπτεται στα ανατολικά με τάφρο από την ξηρά. Στην ανατολική πλευρά βρισκόταν και η μοναδική είσοδος της κάτω πόλης από την ξηρά, η “Πύλη της Ξηράς” (Porta di Terraferma). Στη βόρεια πλευρά του τείχους, προς τη θάλασσα, υπήρχαν τρεις ακόμα είσοδοι: η πύλη της Θάλασσας (Porta del Mare), η πύλη της Πλατείας (Porta della Piazza) και η πύλη των Φούρνων (Porta dei Forni). Στα 1702 ξεκίνησε η ανακατασκευή των οχυρώσεων στα ανατολικά της πόλης με τη δημιουργία ενός νέου προμαχώνα στη βορειοανατολική γωνία των τειχών, την τείχιση της απέναντι πλευράς της τάφρου και την κατασκευή της νέας Πύλης της Ξηράς. Παράλληλα, ξεκινά η κατασκευή ενός απεσπασμένου προμαχώνα στη μέση της θάλασσας. Κηρύχθηκε ως μνημείο με την ονομασία Ιτς Καλέ με το ΦΕΚ 28Α/1922 και ως Ακροναυπλία με το ΦΕΚ 429Β/1966 Στα μέσα του 19ου αιώνα οι εξελίξεις της οχυρωματικής κατέστησαν τα τείχη άχρηστα, τα οποία και κατεδαφίστηκαν προκειμένου να διαμορφωθεί η προκυμαία, να επεκταθεί το λιμάνι και να δημιουργηθεί ο σιδηροδρομικός σταθμός.